Hee hallo!
Mijn naam is Cheryll Verkuijlen – van Weert (spreek uit als sje-riel, geboren in 1989) en ik fotografeer LIEFDE.
Met een open, enthousiaste houding, een scherp oog voor mooi licht en vooral veel aandacht voor échte connectie. De ene dag draag ik mijn haren in de krul, de andere dag zet ik een hoed op of zie je me met een simpel knotje.
Mijn hart maakt een sprongetje wanneer ik word toegelaten tot bijzondere momenten in iemands leven.
Een eerste blik op een bruiloft. Een pasgeboren baby die voor het eerst wordt vastgehouden. Een intiem moment waarin iemand zichzelf durft te laten zien, precies zoals ze is. Dat soort momenten zijn kwetsbaar, oprecht en van onschatbare waarde. En precies dát leg ik vast.
Van eerste camera tot fotograaf van liefde
Op mijn veertiende kocht ik mijn eerste camera. Sindsdien ben ik eigenlijk nooit meer gestopt met kijken, voelen en vastleggen. Na een rechtenstudie en een jaar werken in de advocatuur besloot ik in 2017 mijn hart te volgen en van mijn liefde voor fotografie mijn werk te maken. Waar mijn werk vroeger meer richting fashion ging, verschoof mijn focus steeds meer naar wat mij écht raakt: verbinding tussen mensen. Liefde in al haar vormen. Groot en klein. Stil en uitbundig.
Naast fotograferen geniet ik van simpele dingen: voorlezen, badderen, massages, koken met groenten uit mijn moestuin en (eerlijk is eerlijk) alles met melkchocolade en karamel. Na een zelfgemaakt diner volgt mijn favoriete moment van de dag: spelen, kroelen en vertragen met mijn gezin.
Liefde als levenswijze (en werkwijze)
Al meer dan 15 jaar deel ik mijn leven met Vince, mijn man.
Hij is mijn rustpunt, mijn avontuur en de reden dat ik elke dag opnieuw geloof in de liefde. Door hem leerde ik dat niet alles vastgelegd hoeft te worden, maar dat sommige momenten het verdienen om voor altijd te blijven.
Zo cliché, maar zo waar... de tijd vliegt! En kinderen maken ons hiervan bewust. Al toen mijn dochter Aela ('20) drie weken oud was, dacht ik: "huh hoezo groeit ze al zo snel? Ze past al niet meer in haar eerste kleertjes!" Die kleine handjes, dat tevreden glimlachje net na een voeding... voelen als eeuwen geleden. En juist die dingen gaan we missen als ze er niet meer zijn.
We probeerden toen Aela 2,5 jaar was de tijd stil te zetten door samen op sabbatical te gaan. Geen verplichtingen, geen werk, geen afspraken. Maar stoeien op het strand in Spanje met onze haren vól zand en gewoon aanwezig zijn samen, heel vaak ook juist zonder camera. Dat hielp de tijd te vertragen, maar het enige dat me nu nog terug kan brengen naar al die momenten zijn de foto's die ik wel heb gemaakt. Mijn camera voelt daardoor als een pauzeknop. Een manier om herinneringen tastbaar te maken.
Hoe ik werk als fotograaf
Wat mensen vaak over mij zeggen, is dat het vertrouwd voelt.
Dat ze zich snel op hun gemak voelen. Alsof ze niet met een fotograaf zijn, maar met iemand die er gewoon bij hoort.
Dat is precies hoe ik werk.
Of ik nu een bruiloft, een gezin, een newborn of een intiem moment fotografeer: ik neem rust mee. Ik kijk, voel aan en geef ruimte. Geen haast, geen druk, geen idee dat je “goed op de foto moet”. Ik begeleid zacht, met kleine aanwijzingen, en laat daarna vooral gebeuren wat er al is.
Tijdens een shoot ontstaat er vaak een kantelpunt.
De eerste spanning zakt weg. Er wordt gelachen. Er wordt ademgehaald.
En dan gebeurt het: mensen zijn niet meer bezig met hoe ze eruitzien, maar met elkaar. Dát is het moment waarop mijn werk begint.
Ik focus me vooral wat voelbaar is:
liefde, verbinding, emoties, kleine details die later groots blijken te zijn.
Juist die momenten die je zelf misschien niet eens hebt gezien.
Achteraf hoor ik vaak:
– “Het voelde heel ontspannen en niet geforceerd, terwijl ik vooraf dacht dat het ongemakkelijk zou zijn.”
– “Dit waren precies wij.”
– “We kunnen onze dag telkens opnieuw beleven.”
Voor mij is mijn werk geslaagd wanneer de foto’s niet alleen mooi zijn,
maar wanneer ze een herinnering vasthouden, eentje die een vaste plek krijgt in jullie leven, aan de muur, in een album of in jullie hart.